Er zijn van die maanden waarin alles klopt.
Je bent op een plek waar je hoofd eindelijk wat zachter gaat staan. Waar je agenda niet alleen “moet”, maar ook weer “mag”. En waar het water op de één of andere manier altijd net iets meer ruimte geeft dan de wereld boven.
Afgelopen maand zat ik op Bonaire. Niet alleen om te duiken – dat is hier net zo normaal als ademhalen – maar om even op adem te komen. Ontspanning zoeken. Bijkomen. En tegelijk een volgende stap zetten in mijn eigen ontwikkeling: Trimix.
En ja, ik heb ook gewoon geholpen op een fijne duikschool van een vriend. Want als je dan toch op een plek bent waar alles om duiken draait, dan wil je ook iets bijdragen.
Reef Divers Bonaire: inspringen waar het nodig is
Op Bonaire sprong ik bij bij Reef Divers Bonaire. Niet als “de gast die even komt buurten”, maar echt als extra paar handen in een team dat klein is en veel moet kunnen draaien.
Het mooie aan zo’n plek is: je merkt meteen of samenwerken werkt. En dit werkte. Omdat we op dezelfde manier naar lesgeven kijken.
Geen trucjes. Geen “doe dit kunstje even en dan mag je door”.
Maar: echt kunnen duiken.
Dat betekent dat een cursist niet alleen iets moet kunnen uitvoeren omdat het op dat moment gevraagd wordt, maar omdat het onderdeel is geworden van een automatisme. Rust. Controle. Awareness. En niet onbelangrijk: kwaliteit.
Wat ik zelf heb gevolgd: First Aid & O2 (crossover) en TDI Trimix Diver
Deze maand was niet alleen lesgeven. Ik heb zelf ook opleidingen gevolgd, en eerlijk is eerlijk: dat is precies waarom zo’n trip zo lekker is.
First Aid + O2 Instructor (crossover/recertificering – gewoon omdat dit basis is)
Even iets dat minder “stoer” klinkt dan Trimix, maar wat in mijn ogen veel belangrijker is:
Ik heb mijn First Aid en O2 Instructor opnieuw op orde gebracht.
Geen nieuwe speeltjes verzamelen, maar een crossover/recertificering van DAN naar First Response (de EHBO/O2-lijn binnen TDI/SDI).
Waarom? Omdat ik niet geloof in half werk.
En omdat ik dit hardop durf te zeggen:
elke duiker zou First Aid én zuurstof moeten kunnen geven.
Ook een Open Water duiker. Juist een Open Water duiker.
Niet omdat je dan “medisch expert” bent. Maar omdat je op een boot, aan de kant, of op een duikstek soms simpelweg de eerste bent die iets moet doen. En dan wil je niet staan kijken alsof je Netflix aan het bufferen bent.
Zuurstof toedienen en basis EHBO zijn geen “tech-only skills”.
Dat is gewoon verantwoordelijkheid.
En het mooie is: dit gaat niet alleen over mij.
Door dit weer strak te hebben, kan ik zorgen dat meer duikers om mij heen weten wat ze moeten doen als het ooit misgaat.
Dat is uiteindelijk waar je het verschil maakt: niet door zelf de held te spelen, maar door kennis te verspreiden voordat het nodig is.
En als instructeur vind ik het extra simpel:
je kunt nog zo netjes horizontaal hangen onder water… maar als je boven water niks kunt betekenen, mis je een stuk van het plaatje.
TDI Trimix Diver
En dan de grote stap: TDI Trimix Diver.
Trimix is voor veel duikers “dieper, stoerder, spannender”. Maar eerlijk? Voor mij zat de winst vooral in het tegenovergestelde:
netter, rustiger, strakker.
Ik heb mijn decobrevet al ruim tien jaar. Deco is dus niet nieuw.
Maar Trimix vroeg me om opnieuw naar mijn procedures te kijken. Alsof iemand je hele toolkit op tafel gooit en zegt:
“Mooi. Je kunt al veel. Maar nu wil ik dat je het consistent goed doet.”
Wat ik vooral heb aangescherpt:
- deco procedures: alles cleaner, voorspelbaarder, minder ruis
- teamprocedures: heldere rolverdeling, geen aannames
- communicatie: echt communiceren in plaats van “ik denk dat jij wel snapt wat ik bedoel”
De duiken gingen tot 60 meter, met een combinatie van wrak- en drop-off duiken. Dat zijn duiken waar je niet “even gezellig” iets probeert. Daar wil je dat je fundament klopt.
En precies dát is wat ik eruit heb gehaald: fundering.
Wat ik heb gegeven: intro’s, Open Water, Advanced Adventurer… en mijn favorieten
Aan de leskant heb ik een mooie mix kunnen draaien:
- diverse intro’s
- Open Water
- Advanced Adventurer
- Solo Diver
- Sidemount
Sommige trainingen zijn leuk omdat je mensen in hun eerste echte duikervaring meeneemt. Andere omdat je iemand ziet doorpakken richting skills en zelfstandigheid.
Maar als ik eerlijk ben?
Solo Diver en Sidemount zijn waar mijn hart ligt.
Niet omdat het “extremer” is, maar omdat je daar de echte kwaliteit van duiken bouwt. Bewuste keuzes. Structuur. Bewustzijn. En ja: veel aandacht voor details.
Mijn standaard-lespunt: trim (want trim lost meer op dan je denkt)
Ik hamer altijd op goede trim.
Niet omdat het een modewoord is of omdat je dan zo’n mooie “tech diver silhouette” hebt voor op Instagram. Maar omdat trim direct invloed heeft op:
- je luchtverbruik
- je rust
- je controle
- je buddy-awareness
- je veiligheid
- je taakbelasting
Voor mij is goede trim concreet:
- Netjes horizontaal en neutraal
Niet zweven als een ballon en ook niet stuiteren over de bodem alsof je daar huur betaalt. - Handen stil voor je
Niet zwemmen met je handen alsof je een vliegtuig probeert te landen. - Awareness
Waar ben je? Wat doet je buddy? Wat doet je gas? Hoe voelt je ademhaling? Wat gebeurt er om je heen?
Trim is geen “trucje”. Trim is een basisstaat waarin je pas écht ruimte hebt om te leren.
Een moment dat bleef hangen: een intro-duiker die zichzelf versloeg
Eén van de mooiste momenten van deze maand kwam niet bij 60 meter.
Het kwam bij een intro-duiker.
Voor haar was het allemaal veel spannender dan verwacht. Dat zie je soms meteen: de ogen, de ademhaling, de onrust. Niet omdat iemand “niet durft”, maar omdat het gewoon binnenkomt.
En precies daar zit je werk als instructeur.
Niet pushen. Niet forceren. Maar begeleiden naar rust.
We hebben het tempo eruit gehaald. Eerst rustig(er) krijgen. Ademhaling onder controle. En toen stap voor stap:
Eerst aan mijn hand.
Daarna zonder fysiek contact.
En toen maakte ze ineens een hele mooie duik.
Geen chaos. Geen paniek. Gewoon: controle.
Dat is een enorme overwinning. Niet op het water, maar op zichzelf.
En eerlijk? Daar doe je het voor.
Bonaire als leerplek: afwisseling, kantduiken en die relaxte sfeer
Bonaire is voor training gewoon een fijne plek. Niet alleen omdat het warm is en je na de duik niet met bevroren vingers je vinnen hoeft los te peuteren, maar vooral door drie dingen:
- veel afwisseling qua duikstekken
- kantduiken (makkelijk plannen, herhalen, trainen)
- relaxte sfeer (minder stress = sneller leren)
Die combinatie maakt het mogelijk om in korte tijd veel te doen, zonder dat je het gevoel hebt dat je in een fabriek draait.
En dat past ook bij hoe ik duiken zie: je mag serieus trainen, maar het moet ook gewoon leuk blijven.
Terugkijkend: dit was geen vakantie, maar het voelde wel zo
Als ik terugkijk op deze maand, dan was het een perfecte mix:
- zelf groeien (Trimix afronden)
- kennis en verantwoordelijkheid uitbreiden (First Aid + O2 Instructor crossover naar First Response binnen TDI/SDI)
- lesgeven op niveau (Solo en Sidemount)
- én genieten van Bonaire zoals het bedoeld is
Geen overhaaste checklist. Geen “we moeten nog even snel”.
Maar duiken met aandacht.
En precies dat is misschien wel de grootste winst:
als je zelf rustiger duikt, worden je cursisten ook rustiger.
En dan gebeurt het mooiste wat er is onder water: controle wordt vanzelfsprekend.